8. Treinborden ontdekken

Op een koude dag eind december ging ik er met Sven (4 jaar) op uit. Hij koos ervoor om treinen te gaan kijken in Amersfoort. In plaats van ervoor te zorgen dat we een bepaald plan volgen, kijk ik naar Sven en wat hij aangeeft. Het valt me op dat hij heel precies weet welke kant hij op moet om ergens te komen waar hij wil zijn. ‘Die trap op, en daar weer naar beneden, dan komen we bij de blauwe trein’. Goederentreinen vindt hij het leukst en terwijl we op een erg fris perron zitten te wachten totdat er één langskomt, valt zijn oog op ruitvormige borden, blauw met wit. Hij wil weten waar die voor zijn. Ik heb geen idee. Ik opper om het aan iemand te gaan vragen. ‘Ja, leuk’, antwoord Sven, ‘als jij meegaat’. We komen iemand tegen in NS kleding, die machinist blijkt te zijn. We leggen hem de vraag voor. Hij vertelt over de lengte van de trein (het aantal bakken) en dat die nummers aangeven waar de trein dan moet stoppen. Svens vraag is beantwoordt en we lopen verder.

Tijdens het lopen ontstaat er een nieuwe vraag ‘Maar op sommige borden staan twee getallen, waar is dan het onderste getal voor?’ We draaien ons om en rennen terug naar de machinist om het te gaan vragen. Die stapt echter precies in zijn trein en rijdt weg. We zwaaien. Teleurgesteld dat we onze vraag niet meer aan die aardige man hebben kunnen stellen, kijkt Sven om zich heen. Ik opper om het aan iemand anders te vragen en prompt komt er nog iemand van de NS aanlopen. We leggen de vraag van Sven voor en diegene legt uit dat het te maken heeft met hoe de trein komt aanrijden. Als hij uit een wissel komt, moet hij verder doorrijden om met z’n hele lengte langs het perron te kunnen staan. Sven neemt alle informatie aandachtig in zich op.

Later onderweg terug praten we er nog wat verder over door. Ik ben onder de indruk. Hij doorgrondt echt hoe het werkt. Mooi om zo zijn nieuwsgierigheid te volgen en ik leerde ook nog eens wat nieuws op een winterse maandagochtend. Het was bijzonder om zo met een 4-jarige mee te gaan en helemaal zijn plan te volgen. Extra leuk was het dat er zoveel meer contact ontstond met de mensen om ons heen dan wanneer ik alleen op pad ben.

Lars en Sven – ‘I FOLLOW’ verhaal 8

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *